Mostrando entradas con la etiqueta PONTEVEDRA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta PONTEVEDRA. Mostrar todas las entradas

martes, 30 de junio de 2009

A LANZADA III


Van alá moitos anos xa
en que mollei os pés
nas augas frías da Lanzada.
Mais sempre a praia estivo alí
esperando acoller na sua beira
os pasos espidos
de cando éramos rapaces.
Mais a praia era demasiado longa
es as ondas demasiado altas,
e como perdidos na inmensidade
atlántica custaba comezar a andar,
mais dende os nosos ollos de cativos
o tempo tamén pasaba máis lento,
e ficábamos cos pés na auga
mentres chegábamos ao outro lado
tan lonxano das nosas cousas.
Agora cando vou á praia miro as ondas
e penso que aínda son aquel neno
que cos pés espidos camiñaba pola beira
mais miro aquel rapaz como se eu non fora
quen sentía o sal e a espuma retorcéndose
nas miñas pernas. Sei que camiñei
dime agora onde estou que cando vou
non podo comprender onde se quedou
aquel rapaz que paseaba pola beira da Lanzada.

jueves, 25 de junio de 2009

EL REGRESO Y LA DESPEDIDA.




Quiero ponerle música a los sentimientos encontrados que tengo hoy.





Madrugada, o porto adormeceu, amor,
a lúa abanea sobre as ondas
piso espellos antes de que saia o sol
na noite gardei a túa memoria.

Perderei outra vez a vida
cando rompa a luz nos cons,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar.

Veu o loito antes de vir o rumor,
levouno a marea baixo a sombra.
Barcos negros sulcan a mañá sen voz,
as redes baleiras, sen gaivotas.

E dirán, contarán mentiras
para ofrecerllas ao Patrón:
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar,
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar.

Madrugada, o porto despertou, amor,
o reloxo do bar quedou varado
na costeira muda da desolación.
Non imos esquecer, nin perdoalo.

Volverei, volverei á vida
cando rompa a luz nos cons
porque nós arrancamos todo o orgullo do mar,
non nos afundiremos nunca máis
que na túa memoria xa non hai volta atrás:
non nos humillaredes NUNCA MÁIS

domingo, 21 de junio de 2009

LUZ DE DOMINGO


Parece que las nubes se han parado
sobre el mar a contar pequeñas historias
de amor. Mientras la luz se aleja
dejando un rastro en la memoria.

Con algunas bellas palabras de Joyce
puedo explicar qué es el amor,
qué es el color de la luz en el mar:
Es "un tibio fulgor solar
en regocijo sobre el mar"


Muy pedante, sí, pero hay palabras que viajan conmigo siempre y desde hace tiempo, estas son de las más queridas. Ahora también las puedo utilizar como imagen de mi regreso, ni a una casa de Dublín ni a Ítaca, a Pontevedra.


martes, 12 de mayo de 2009

HOY HAY LUZ

Ha bajado la marea en la playa
y al fondo el sol ilumina
el agua, las rocas, el camino.
Hay días en que bajas
el tobogán de tu rutina.
No sabría decir por qué
hoy mi vida es optimista,
quizás tampoco había ayer
una razón del pesimista,
quién espera un poco de coherencia,
siempre estoy sin equilibrio,
y degusto cada día
de hiel y de rosas
con la misma sensación
de estar en paz conmigo;
más bien nunca lo consigo,
y sin embargo en lo más profundo
me siento vivo.
No puedo negar que la luz
de la alegría, de mi esperanza,
es un momento de respiro,
llega al buscar las razones
de seguir en el camino,
y en un descuido recuerdo
que no hay en este paso
tantos motivos de desconsuelo.

jueves, 7 de mayo de 2009

A MIS COMPAÑERAS Y AMIGAS

Un paso atrás allí en lo alto,
observando en la distancia
el mar, la playa y la isla.
¿No te parece Víctor
que en el monte la vista
resopla elegancia?
Te descubres sentado
al otro lado del mar,
y piensas que en esta orilla
no vives tan lejos todavía.
Disfrutabas de la soledad,
cada hora no era una hora,
y flotaba el tiempo en tu ruina.
Retrocedes otro paso
mientras la playa se acerca,
descubres el engaño
casi sin darte cuenta.
Y cada tarde de cada día,
era un paso, tan solo un paso
que en tu vida dabas,
que te pesaba, que te dolía.
Pero la playa no está tan lejos
de tí, y las olas llegan nuevas
cada mañana en su Granada,
se llaman Lidia, Laura y Elena.

martes, 5 de mayo de 2009

NA AUGA LIMPA A LUZ DA ÁRBORE


NON É TAN LONXE,
DEIXA TAN SÓ QUE OS TEUS OLLOS
MIREN. ACHÉGATE UN POUCO
MÁIS, Á BEIRA DOS TEUS SONOS.
QUE MÁIS TEN QUE VIVAS
ESPERTO CADA DÍA
NAS AUGAS REMANSADAS,
QUE MÁIS DÁ SE TI MESMO
NON SABES NADAR.
ENTRE AS FOLLAS DAS ÁRBORES
NON HAI LUGAR PARA MORRER.
AÍNDA PERCORRES O RÍO
CONTRACORRENTE, RAPAZ
DEIXATE QUERER.
NON ATOPAS ARUMES TAN CEIBES
RÍO ABAIXO, TES QUE ESCOLLER
TAN LONXE DE TI MESMO
CANDO OS TEUS OLLOS HAN VOLVER.

miércoles, 22 de abril de 2009

¿ES AHÍ?

Quizás un vuelo suave
tras la luz, allá a lo lejos,
entre el mar y el cielo.
Quizás en un momento
cualquiera y delicado,
un suspiro eterno.

Dios no está esperando,
hace demasiado tiempo
que estamos en pecado.
Pero al fondo el resplandor
quema las rocas en la playa;
me digo "es un error",
aquí y allí no hay nada.

Lamenté perderme en ese instante
en que las olas me llevaban
hacia el horizonte.
Volví estrellándome en las rocas
a nuestro punto de encuentro,
y me dije frente al mar
"no regresaré ni muerto".

Ahora, preso de la locura,
me arrastro por la arena
de la playa, mientras miro
aquella luz que nace y muere
persiguiendo mi fantasma.

lunes, 20 de abril de 2009

¿DÓNDE ESTOY?


TAN AMARGA COMO EL LICOR
CUANDO RESBALA POR LA GARGANTA,
LA LUZ EN EL UNIVERSO INFIEL
DE AQUELLOS SUEÑOS LEJANOS;
SE QUEMAN LOS OJOS AL VERTE
LEJOS, A CADA TRAGO,
EN UN HORIZONTE INSOPORTABLE.
NO ME SIENTO, DESDE HACE TIEMPO,
EL LUGAR QUE OCUPO NO APARECE,
EN LUCES Y SOMBRAS SE DESVANECE
TU MISERICORDIA DESPISTADA.

domingo, 15 de marzo de 2009

MAR DE FONDO

UNHA VISTA LONXANA
E PROFUNDA.
O MIRADOR OCULTO
ESCRUTA A RÍA
NA BUSCA DA ESPERANZA.
NADA ATOPA COS SEUS OLLOS,
AGARDA OCULTA EN SILENCIO
TRAS DAS ILLAS DESPOBOADAS

lunes, 21 de julio de 2008

A LANZADA II


A FURIA

A LANZADA


LUCES E SOMBRAS.
TERRA E MAR.
ETERNIDADE.